01-11-07

Kerkhof in de regen

 

allerheiligen

 

Wij gingen naar het kerkhof in de regen.
Ze had gezien dat het zwart
van de letters sleet. Ik durfde
met mijn vinger modder weg te vegen.

Straks ziet alleen de schaduw nog
door uitgehouwen woorden in de steen
dat daar, tussen twee bejaarden in,
mijn broertje ligt, keurig gerangschikt
op data - dat is het gemene van de dood:
niet iedereen krijgt tijd genoeg.

Soms droom ik dat wij allebei nog leven.
Dan pesten wij elkaar gewoon. Dat mis ik
als ik wakker word. In steen herken
ik hem niet meer, alleen zijn naam.

Zelf wil ik later as zijn in de wind
en dwarrelen op de kraag
van mijn zusjes jas.
Bah, zegt zij, een vuiltje
en veegt me weg.
Dan is alles weer normaal.

15:20 Gepost door kleintje in Poëzie | Permalink | Commentaren (9) | Tags: poezie, gedicht, ted van lieshout |  Facebook |