06-01-06

Onbegrepen

Ik val in herhaling. Ik herinner me een soorgelijke log. Misschien met niet zoveel woorden doch in sé over hetzelfde. Ik zou me er niet zo mogen in opwinden en toch.. doe ik het weer. Als jullie nog niet kunnen volgen, da's niet erg. Volkomen normaal.. lees gewoon verder. Tenminste als jullie geinteresseerd zijn. Anders niet.. dan is het misschien beter om gewoon hier te stoppen en het venster te sluiten.

Eigenlijk zou ik beter rusten, maar dat geeft me teveel de gelegenheid om de radartjes op volle toeren te laten draaien. Daarom laat ik liever hier wat stoom achter in de hoop de druk op de ketel te verminderen om een explosie te vermijden. Soit.. ik wijk af.. to the point.

Elke keer ze thuiskomt van een doktersafspraak heeft ze tijd nodig om opnieuw tot rust te komen. Opwinding alomtegenwoordig aanwezig. Ze heeft er een hekel aan waardoor ze de afspraken tot een minimum wil beperken. Nu kon ze niet anders. Haar medicatie was op en ze zou een nieuw voorschrift om kinébeurten moeten zien te versieren. Al bij al blijkt dat laatste niet zo moeilijk te zijn als ze wel had verwacht.

"Wat is dan het probleem?", vragen jullie je waarschijnlijk af. Hebben jullie nooit het gevoel van onbegrepen te worden? Neen, vast en zeker niet.. als je voor een koutje naar de dokter gaat, krijg je een siroopje. Probleem opgelost. Zo simpel dan dat. Een paar dagen ongemak maar daarmee ben je er dan ook van af.

Bij chronisch pijn ligt dat anders. Daar bestaat meestal geen vastomstaande oplossing voor. Het blijft een zoektocht naar wat kan en wat niet. En dan nog.. de éne dag is de andere niet. Vandaag kan je lijf anders reageren dan de dag voorheen en dat zonder belastende handelingen gedaan te hebben.

En dan is de enige vraag die je krijgt: "Beweeg je wel genoeg?"
Niet zo cru gesteld maar het komt er wel op neer.
"Ja..dat.. en dat.. en dat.."
Grote verbaasde ogen die haar aanstaren. Een bedenkelijke blik.
"Ow.. te intensief misschien? Misschien moet je oefeningen zonder belasting proberen.. minder lang.. meer doseren?"
"Verkrampen zeg je?"

Na een ellenlange discussie geeft kleintje het op. Ze heeft er genoeg van en stapt het op. Over hoe ze zich voelt bij al dit gebeuren. Haar klotelijf dat het vertikt om nog normaal te werken. Haar gebrek aan energie. Haar gevecht ertegen.. de machteloosheid.. daar heeft ze niet één woord over gerept. Misbegrepen voelt ze zich.

Als het niet was dat ze de medicatie niet zonder voorschrift kan verkrijgen.. ze zou niet eens gaan. Voor een stom griepje.. wat keelpijn.. zelfs een voedselvergiftiging waar ze achteraf van hoorde dat dat toch niet zo verstandig bleek te zijn.. gaat ze niet langs bij de dokter. Als het niet was dat de pijn zo is toegenomen dat ze er bij momenten wel gek van lijkt te worden.. ze zou niet gaan. Maar dat weet haar nieuwe huisarts niet. Die is vast en zeker gewoon om de minste kwaaltjes te moeten aanhoren, dat het haar ontgaat dat het wel eens menens zou kunnen zijn.

Mijn besluit staat vast. Ongeacht de gevolgen. Morgen ga ik stappen in de Ardennen. Hoewel ik weet dat dit de meest onverantwoorde daad is van het jaar. De enige die hier last van zal ondervinden ondergetekende zal zijn. Gelukkig is het jaar nog niet lang begonnen. *grijns* Zijt maar gerust zulke reacties mag u nog meer van mij verwachten. Zelfs mijn wederhelft heeft bedenkelijk gekeken bij heel het idee en dat wil al wat zeggen.. Mijn koppigheid wint. Sorry zus. Mijn oprechte excuses aan jou in het bijzonder.

22:29 Gepost door kleintje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

** Eens iets verder gaat dan een koutje, bekijken de dokters je alsof je van een andere planeet komt.

En als een dokter niet wil luisteren en doet alsof het aan jou ligt, zou ik zeggen : "buiten, ander en beter" en zoeken tot je een dokter vindt die wél luistert. Misschien kan hij/zij je ook niet helpen maar dan sta je al iets minder alleen. Misschien zegt hij wel : "ik wil het probéren" en dat is al iets héél anders dan de oorzaak bij jou leggen.

Over chronische pijn kan ik niet meespreken, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

En als je toch gaat stappen in de Ardennen, veel plezier maar forceer het niet.

Gepost door: ms | 06-01-06

veel plezier in de ardennen alvast maar ondanks dat rust roest , moet je op tijd rusten zei mijn dokter:-)

Gepost door: willly | 06-01-06

Ik hoop dat je hebt genoten van de Ardennen.

Gepost door: fire | 09-01-06

De commentaren zijn gesloten.